Hindi Ka Nakakabagot. Hindi Ka Lang Nakadokumento.

Mula pa noon, ang alok na ito ay para sa mga taong may maipagmamalaki. Isulat ang memoir (talang-gunita) mo. Ikuwento ang kuwento mo. Mag-iwan ng legacy. Ang bawat salita sa bokabularyong iyan ay nag-aakalang may buhay na sulit pagsikapan: ang digmaan, ang negosyo, ang pagtawid, ang pagkaligtas. Kung wala kang ganoong pinagdaanan, para bang inaanyayahan kang ipahiya ang sarili mo sa harap ng kamera.

Kaya hindi pagpapakumbaba ang pag-ayaw mo. Isa itong paghatol ng mamimili, at tumpak. Pumasok ka sa trabaho. Nagpalaki ka ng mga tao, o hindi. Hindi mo babasahin ang sarili mong memoir, at hindi rin ng iba. Ang industriya ko ang sumulat ng brochure na nagturo sa iyo na ang ganyang buhay ay hindi iyong itinatala ng kahit sino, at ang industriya ko ang pinakamalaking may sala.

Totoo ang lahat ng iyan. Mali pa rin ang konklusyon. Walang magsasabi sa iyo na lihim ka palang kahanga-hanga. Ang mas malawak na paliwanag, kung bakit mali ang panukat na "hindi ako sapat na mahalaga para mag-iwan ng anuman", ay buong sinusuri ang pagtutol na iyan. Ang pahinang ito ang naglilista ng laman.

Kung may nawala ka na, subukan mo ito sa sarili mo. Itanong mo kung ano ang gusto mong maibalik mula sa kanila.

Bihirang kuwento ng digmaan iyon. Ang paraan ng pagbigkas niya sa pangalan mo kapag sinasagot ang telepono. Kung paano niya pinagpapasyahan kung sulit ang isang trabaho. Kung talagang natakot ba siya noong masamang taon o nagkukunwari lang siyang kalmado. Ano ang tapat niyang palagay sa napangasawa mo. Bakit nila itinigil ang pakikipag-usap sa pinsang iyon. Ano ang sasabihin nila tungkol sa mismong problema mo ngayong linggo.

Bawat nasa listahang iyan ay pamamaraan, hindi kuwento, at nasa iisang isipan lang ang bawat isa. Wala ang mga pamamaraan sa mga litrato at wala sa testamento. Walang kumukuha ng video sa bahaging nagpapaliwanag ang tao kung paano siya mag-isip.

Minamaliit mo ang kaalamang iyan dahil gamit mo ito araw-araw. Ang tinitingnan mo ay kahusayan, at kahusayan ang namamatay.

Hindi biglang naglalaho ang isang buhay. Isa-isang pamamaraan itong naglalaho, at bawat pamamaraan ay mukhang masyadong karaniwan para ingatan.

Dalawang psychologist sa Emory University, sina Marshall Duke at Robyn Fivush, ang sumulat ng talatanungang may dalawampung aytem na tinawag na Do You Know scale. Nagsimula ito sa obserbasyon ni Sara, asawa ni Duke, na nagtatrabaho sa mga batang may kapansanan sa pag-aaral: ang mga batang maraming alam tungkol sa kanilang pamilya ay mas madalas na nakakaraos kapag nahaharap sa hirap.

Sadyang hindi kaakit-akit ang mga aytem. Alam mo ba kung saan lumaki ang mga lolo't lola mo. Alam mo ba kung saan nagkakilala ang mga magulang mo. Alam mo ba ang isang sakit o isang talagang kakila-kilabot na nangyari sa pamilya mo. Alam mo ba ang kuwento ng kapanganakan mo.

Noong tag-init ng 2001, ginamit nila ang scale sa apat na dosenang pamilya at nirekord ang ilan sa kanilang mga usapan sa hapag-kainan. Ang nailathalang bersyon, isang maikling ulat nina Duke, Lazarus at Fivush noong 2008, ay naglahad ng resulta bilang mga ugnayan: ang kaalaman sa kasaysayan ng pamilya ay kasabay ng mas panloob na locus of control, mas mataas na pagpapahalaga sa sarili, mas maayos na pagganap ng pamilya, mas matibay na pagkakaisa ng pamilya, mas mababang pagkabalisa at mas kaunting problema sa pag-uugali.

Ang linyang sinisipi ng lahat, na lumabas daw na ang scale ang pinakamahusay na iisang tagapagpahiwatig ng emosyonal na kalusugan at kaligayahan ng mga bata, ay pananalita ni Bruce Feiler sa ulat niya noong 2013 sa New York Times. Walang ganoong pag-aangkin ng ranggo sa mismong papel. Ang inuulit ng sinumang nagsasabi ng malakas na bersyon ay ang pamamahayag.

Pagkalipas ng dalawang buwan, bumagsak ang mga tore. Ayon sa salaysay ni Duke, muli sa pamamagitan ni Feiler, binalikan ng mga mananaliksik ang parehong mga bata at ang mga mas maraming alam tungkol sa pamilya nila ay mas nakayanang pahupain ang epekto ng stress. Isa itong iniulat na follow-up, hindi nailathalang pagsubok.

Totoo ang mga limitasyon, at palaging pinalalaki ang natuklasan. Maliit na sample ang apat na dosenang pamilya. Ugnayan ang disenyo, hindi sanhi, kaya tunay na bukas na tanong kung ang kaalaman sa pamilya ang lumilikha ng katatagan o palatandaan lang ito ng sambahayang nag-uusap.

Sila mismo ang unang magsasabi na hindi ang mga katotohanan ang gumagawa ng trabaho. Sa pagsulat niya sa Psychology Today, malinaw na sinabi ni Fivush: hindi ang kaalaman sa mga tiyak na katotohanan ang mahalaga, kundi ang proseso ng pagbabahagi ng mga pamilya ng mga kuwento ng buhay nila. Walang nakakamit sa pagbasa ng listahan sa bata. Ang nagdadala ng bisa ay ang pag-uusap na pinagdadaanan ng mga katotohanan.

Ang paalalang iyan ang magandang balita. Kung sa kahanga-hangang nilalaman dumaraan ang epekto, kakailanganin mo ng kahanga-hangang nilalaman. Sa pakikipag-usap niya sa Emory noong Abril 2020, tungkol sa mga pamilyang papasok sa pandemya, sinabi ni Fivush na ang talagang karaniwan at pang-araw-araw na mga kuwento ang nagpapanatag sa mga bata na matatag ang buhay. Pasok ang mga kuwentong nakakatawa. Pasok ang maliliit na ugnayan sa nakaraan. Hindi ang dramatikong tagpo ang aktibong sangkap.

Inilalarawan din ni Duke ang tatlong hugis ng salaysay ng pamilya. Ang pataas na salaysay: wala kaming dala nang dumating dito, nagtrabaho kami, umangat kami, at ngayon ay ikaw naman. Ang pababang salaysay: dati ay nasa amin ang lahat, at nawala ang lahat. Ang ikatlo ay tinatawag niyang paiba-ibang salaysay ng pamilya. May naitayo kami, iginagalang ang lolo mo, may bahay ring nasunog, may tiyuhing inaresto, hindi makahanap ng trabaho ang tatay mo sa loob ng isang taon. Ang pagtatasa ni Duke ay ang paiba-ibang salaysay ang pinakamabuti sa tatlo, dahil ang batang lumaki sa kuwentong may pagbagsak ay natututong kayang malampasan ang pagbagsak at na nagdaragdag ng kabanata ang isang pamilya sa halip na nagtatapos.

Ang pataas na kuwento ang pinaniniwalaan mong dapat ay sa iyo. Ang paiba-ibang kuwento ang meron ka. Ang mga kabiguang gusto mong burahin ang siyang nagdadala ng bigat.

Sabihin nating tinanggap mo ang lahat ng ito at nagpasya kang maging praktikal. Uupo ka sa laptop at ita-type mo ang alam mo.

Subukan mo ito ngayong gabi. Pumili ng isang bagay na talagang mahusay ka at sumulat ng mga tagubiling kumpleto para masundan ng isang estranghero. Hindi buod. Mga tagubilin. Karamihan ay napapahinto sa loob ng dalawang minuto, at hindi katamaran ang dahilan.

Noong 1966, binuksan ng chemist at pilosopong si Michael Polanyi ang The Tacit Dimension sa panukalang pag-isipang muli ang kaalaman ng tao mula sa katotohanang mas marami tayong nalalaman kaysa sa kaya nating sabihin. Literal ang ibig niyang sabihin. Nakikilala mo ang mukha nang hindi matukoy ang mga katangian nito. Nakasasakay ka ng bisikleta nang hindi masabi ang pisika. Totoo, maaasahan ang kaalaman, pero hindi ito maisasabi bilang pangungusap.

Tinatawag ng ekonomistang si David Autor na Polanyi's paradox ito, at sa papel niya noong 2015 sa Journal of Economic Perspectives tungkol sa automation, ginamit niya ang ideya para ipaliwanag kung bakit ilang dekadang lumaban sa computerisation ang buong kategorya ng trabaho. Ayon sa kanya, ang mga gawaing pinakamahirap i-automate ay ang mga humihingi ng kakayahang umangkop, pagpapasya at common sense, mga kasanayang tahimik lang nating nauunawaan. May propesyonal at may gawaing-kamay sa mga gawaing iyon, at iyon mismo ang punto: walang kinalaman sa katayuan ang hirap. Walang makapagsasabi ng mga patakaran, kasama ang taong gumagawa ng gawain.

Kaya ang dahilan kung bakit hindi pa naitatala ang kaalaman mo ay ang format, hindi ikaw. Hinihingi ng blangkong pahina na sabihin mo ang alam mo, at ang pagsasabi ang tanging galaw na hindi mo kayang gawin. Kaya mong ipakita, at pinakamahusay kang magpakita kapag may nagtatanong ng tiyak na tanong tungkol sa tiyak na sitwasyon at sumasagot ka bago ka pa makapag-edit sa sarili mo.

Ang solusyon ay may nagtatanong. Ang mga tanong na bumubunot ng laman ay nakalatag sa paano wastong i-interview ang sarili mo at sa bangko ng mga tanong tungkol sa kuwento ng buhay na sulit sagutin. Ganito ring puwang ang lumilitaw sa trabaho, kaya ang pagtatala ng kadalubhasaan mo bago ka magretiro ay ang pahinang ito na may kasamang numero sa payroll.

Hindi ito paghihikayat. Isa itong checklist. Bilangin kung ilan ang wala saanman kundi sa sarili mong isipan.

1. Ang eksaktong paraan ng paggana ng bagay sa bahay. Aling gripo muna. Gaano katagal maghihintay. Ang diskarte sa pinto. Ang setting na mali sa dial pero tama sa praktika. Mabagal itong madidiskubre ulit ng susunod na tao, o papalitan niya ang gumaganang kagamitan.

1. Paano ka makipag-usap sa mahirap na tao sa pamilya mo. Hindi iyong mahirap siya. Ang pamamaraan. Ano ang pinasisimulan mo, ano ang hindi mo binabanggit hangga't hindi pa siya nakakakain, kailan ka tumitigil sa pagpilit, ang pangungusap na tumatapos sa pag-ikot ng away. May magmamana ng relasyong iyon nang walang manwal.

1. Ang resipeng hindi mo kailanman sinukat. Sa pakiramdam, sa kulay, sa tunog sa kawali. Kapag iba ang nagsulat, mali ang labas ng putahe, alam ng lahat na mali ang resulta, at walang makapagsabi kung aling hakbang ang nawawala.

1. Ang tunay mong pinaniniwalaan tungkol sa pera. Hindi ang payong ibinibigay mo. Ang mga tuntuning ginagamit mo talaga: ano ang uutangin mo, ano ang tinatanggihan mong utangin, ang halagang mas mababa pa roon ay hindi mo na iniisip, ano ang natutunan mo sa mahirap na paraan at sa anong taon.

1. Ang tunay na dahilan kung bakit ka umalis sa trabahong iyon. Malinis ang bersyon noon. May taong kasama ang totoo, o isang umagang nagpasya ka, o isang bagay na ayaw mo nang gawin. Dumarating ang mga anak mo sa parehong sangandaan at malinis na bersyon ang nakukuha.

1. Paano mo pinili ang kapareha mo, o paano mo nalamang mali ang napili mo minsan. Ang ebidensyang ginamit mo, ang pag-aalinlangang nadama mo, at ang ginawa mo sa pag-aalinlangan. Maraming nagtatanong nito sa mga magulang at slogan ang isinasagot sa kanila.

1. Ang bagay na mali ang akala mo nang ilang taon, at kung ano ang nagpabago ng isip mo. Hindi ang kasalukuyang opinyon. Ang mekanismo ng pagbabago. Hindi kailanman naitatala ang pagkakamali, kaya bihirang maituro ang pagbabago ng isip.

1. Ang ginagawa mo sa unang sampung minuto pagkatapos ng masamang balita. May protocol ka, kahit walang pangalan. Maglakad, tumawag sa isang partikular na tao, maglinis ng kung ano, manahimik, kunin ang mga katotohanan bago makaramdam ng anuman. Natutunan mo ito sa kung kanino at hindi kailanman sinabi nang malakas.

1. Alin sa mga patakaran ng mga magulang mo ang pinanatili mo at alin ang inalis mo. Isa-isa. Ito ang tunay na paglilipat ng isang pamilya, at ikaw ang tanging buhay na gumawa ng pag-edit.

1. Ang ginagawa mo kapag hindi ka makatulog nang alas-tres ng madaling-araw. At kung ano ang kadalasang iniisip mo kapag nagigising ka.

1. Ang tunay mong posisyon sa pagtatalong matagal nang pinag-uusapan ng pamilya mo. May diplomatikong posisyon ka sa publiko at may totoo sa ilalim. Kapag namatay ka, ang diplomatikong bersyon na lang ang mananatili sa tala, magpakailanman.

1. Paano mo inaayos ang bagay na laging nasisira. Ang pagkakasunod-sunod ng mga hakbang, ang kagamitang ginagamit mo talaga sa halip na tamang kagamitan, at ang bahaging sinasabi mong huwag munang gawin ang halata.

1. Kung nasaan ang lahat. Ang ekstrang susi, ang mga titulo, ang polisiya, ang password book, ang account na walang nakakaalam, ang mahalagang bagay sa bubong, ang maliit na utang mo sa kaibigan. Walang mabilis na makakabuo ng listahang iyon, at nangyayari ang pagbuo sa pinakamasamang linggo.

1. Paano ka humihingi ng tawad. Ang mga eksaktong salita. Diretso o paliko. Gaano katagal kang naghihintay. Humihingi ka ba ng tawad sa ginawa o sa epekto nito, at bakit doon ka nagpasya.

1. Kung ano ka noong labinsiyam at kung ano ang sasabihin mo sa labinsiyam na taong gulang ngayon. Huwag ang slogan. Ibigay ang tiyak na katangahang ginawa mo at kung magkano ang naging halaga nito.

1. Ang kanta, ang amoy, ang daan pauwi, at kung bakit. Isang pangungusap bawat isa. Ang "bakit" ang unang namamatay.

1. Ang taong pinutol mo sa buhay mo, at kung gagawin mo ulit. Namamana ng mga pamilya ang hidwaan nang walang dahilan, at inuulit nila ito.

1. Paano mo nalampasan ang pinakamasamang taon. Alam ng mga tao na nalampasan mo. Mas kakaunti ang nakakaalam kung paano. Ano ang tinigilan mo, sino ang sinandalan mo, ang araw na nagbago ang lahat, at ang alam mo ngayon na hindi mo alam noong pumasok ka.

1. Ang paniniwala mo tungkol sa Diyos, o ang hindi mo paniniwala, at ang daang tinahak mo patungo roon. Madaling banggitin ang relihiyon ng magulang. Ibang trabaho ang pagbanggit sa tunay na pinaniwalaan niya.

1. Ang tapat mong palagay sa bawat taong mahal mo. Sinabi nang diretso, walang paligoy. Kung hindi mo pa ito nasasabi nang malakas, normal ka lang. Pinakamahalagang aytem sa listahan, at pinakamadaling mawala.

Bilangin ang iskor mo. Kung higit sa apat, hindi kailanman ang kawalan ng maiiwan ang problema. May hindi nakadokumentong sistema ka, at ngayong gabi magsisimula ang pagdodokumento sa isang sagot.

Simulan ang pagbuo ng iyong legacy Free build, 25 alaala, walang kailangang card.

May natuklasang nauulit at sulit malaman. Noong 2018, inilathala nina Erica Boothby, Gus Cooney, Gillian Sandstrom at Margaret Clark sa Psychological Science ang gawaing tinawag nilang liking gap: pagkatapos ng mga usapan, sistematikong minamaliit ng mga tao kung gaano sila nagustuhan ng kausap at kung gaano nito nasiyahan ang kanilang kasama. Lumitaw ang epekto sa mga estranghero sa laboratoryo, sa mga unang-taong estudyanteng nakikilala ang mga kasama nila sa tirahan, at sa mga miyembro ng publiko sa isang workshop sa personal na pag-unlad. Sa una sa limang pag-aaral ng papel, nagbago ang laki ng puwang dahil sa pagkamahiyain: ang pinakahindi mahiyain ay walang naiulat na puwang, habang ang pinakamahiyain ay nag-ulat ng malaking puwang. Natagpuan din ng isang malayang grupo sa Duke University at Max Planck Institute ang parehong puwang sa mga bata, simula sa edad na limang taon at lumalawak habang tumatanda.

Hindi kaakit-akit ang dahilan. Ayon sa mga mananaliksik, ang sarili mong mga iniisip habang nag-uusap ay kritikal sa pagganap mo, at tinatabunan ng mga iniisip na iyon ang ebidensya kung gaano nasisiyahan ang kausap. Uuwi kang may detalyadong tala ng mga pagkukulang mo at halos walang tala ng interes nila.

Hindi ito pambobola. Ang paghatol na "hindi ako kawili-wili" ay galing sa sistemang may akses sa isang panig lang ng datos. Ikaw lang ang buhay na taong nakadarama sa iyo bilang paulit-ulit, dahil ikaw lang ang nakarinig ng lahat ng materyal mo.

Hindi kailanman panukat ang pagiging kawili-wili. Walang nagtatanong kung kawili-wili ang manwal. Ang tanong nila ay kung gumagana ang manwal kapag tumigil ang makina. Hindi uupo ang mga anak mo sa harap ng tala tungkol sa iyo dahil kahanga-hanga ka. Gagawin nila iyon nang alas-onse ng gabi na may tiyak na problema, dahil ikaw ang taong may alam sana ng sasabihin. Ang kaugnay na pag-aalala, na wala kang kawili-wiling kuwento, ay nabubuwag sa parehong paraan.

Huli kadalasang dumarating ang interes, kadalasan kapag hindi ka na makasagot. Itinuturing ng mga mananaliksik ng pagdadalamhati mula pa sa gawa nina Klass, Silverman at Nickman noong 1996 tungkol sa continuing bonds na normal na pag-angkop, hindi kabiguang magpatuloy, ang patuloy na ugnayan sa taong namatay na.

Dalawang mas naunang literatura ang kaugnay, parehong dapat iulat sa tunay nilang laki.

Noong 1963, inilathala ng gerontologist na si Robert Butler ang "The Life Review" sa journal na Psychiatry, na nagsasabing ang pagbabalik-tanaw sa buhay ay normal at halos pangkalahatang panloob na proseso ng mga matatanda, hindi sintomas ng sakit, at nakikilahok ito sa pag-unlad ng katapatan, kapayapaan at karunungan sa ilang matatanda. Iginiit din niyang maaaring magkamali ang proseso at mag-ambag sa depresyon sa katandaan, kaya hindi awtomatikong mabuti sa iyo ang pagbabalik-tanaw. Tumatakbo ang pagrerepaso kahit may nagre-record o wala, at kahit kapuri-puri o hindi ang buhay na sinusuri.

Bumuo si Harvey Max Chochinov at mga kasamahan ng maikling istrukturadong interbensyon para sa mga may malubhang karamdaman: siyam na karaniwang bukas na tanong, isang nirekord na usapan, at isang inedit na dokumentong ibinabalik sa pasyente para ibigay sa sinumang piliin nila. Isinagawa ang randomised controlled trial sa Canada, Estados Unidos at Australia, nailathala sa The Lancet Oncology noong 2011, 441 pasyenteng random na hinati sa tatlong grupo: dignity therapy, karaniwang palliative care, at client-centred care. Sa mga nasukat na iskala ng pagkabalisa, walang makabuluhang pagkakaiba sa tatlong grupo, at malinaw na sinasabi ng mga may-akda na hindi pa napatutunayan na kayang bawasan ng dignity therapy ang tuwirang pagkabalisa tulad ng depresyon, hangaring mamatay o pagpapatiwakal. Ang gumanda ay ang iniulat ng pasyente mismo na karanasan sa katapusan ng buhay: mas malamang na sinabi ng mga tumanggap ng dignity therapy, kumpara sa dalawang grupong pinaghambing, na nakatulong ito, na gumanda ang kalidad ng buhay, tumaas ang pakiramdam ng dignidad, nagbago ang pagtingin at pagpapahalaga ng pamilya sa kanila, at nakatulong ito sa pamilya nila. Dalawang mas makitid na resulta: tinalo ng dignity therapy ang client-centred care sa espirituwal na kapakanan, at tinalo ang karaniwang palliative care lamang sa pagbabawas ng lungkot o depresyon.

Iyan ang tapat na laki ng pahayag, at sulit pa rin ang pahayag. Ang pagsasabi sa isang tao ng alam mo, kapag iniingatan ng taong iyon ang sinabi mo, ay nagbabago kung paano ka niya tinitingnan habang nasa silid ka pa. Wala itong ginagamot.

Sinimulan ng StoryCorps ang pagrerekord ng mga usapan ng mga ordinaryong tao noong Oktubre 2003, at nasa American Folklife Center sa Library of Congress ang koleksyon, na nag-anunsyo noong Setyembre 30, 2003 na ito ang magtatabi ng archive at tinawag itong posibleng isa sa pinakamalaking proyekto ng documentary oral history na naibigay sa Library. Daan-daang libong kalahok na mula noon, halos wala sa kanila ang kilala. Nagpasya ang isang pambansang aklatan na sulit itago nang permanente ang mga ordinaryong taong nagpapaliwanag ng sarili nila.

Hindi memoir tool ang Afterlife.ai™ at hindi ka nito bibigyan ng blangkong pahina, dahil tinatalo ng mga blangkong pahina ang lahat. Isang gabay na tinatawag na Idy® ang nag-iinterbyu sa iyo. Sumasagot ka nang malakas, sa sarili mong mga salita, at nagtatanong si Idy ng mga follow-up na lampas sa buod at papasok sa antas ng operasyon. Mula sa mga sagot na iyon, binubuo namin ang tinatawag naming mga Persona: ang mga alaala mo, ang mga paghatol mo, ang paraan mo ng pagsasabi ng mga bagay, sa sarili mong na-clone na boses. Sumasagot ang mga Persona mula sa materyal na ibinigay mo, at hindi kailanman nag-iimbento ang mga Persona ng hindi mo sinabi. Bukas sa bawat plan, kasama ang Free build, ang pagrerekord at pag-clone ng boses mo, habang may sukat kada plan ang buwanang pagpapatugtog ng sintetikong boses. Ang kasunod ng Free build ay nasa pahina ng mga serbisyo ng Afterlife.ai™.

Dalawang limitasyon, mula sa pagbuo nito at sa panonood sa paggamit ng mga tao. Aabot lang ang interview sa antas ng operasyon kung tiyak ang sagot mo: sagutin ang aytem 4 ng "mag-ingat sa pera" at ang makukuha mo ay talang nagsasabing mag-ingat sa pera, na walang nasa ilalim ng pangungusap na mapagtatrabahuhan. Itinutulak ng mga follow-up na tanong, pero hindi nila maiimbento ang detalyeng itinago mo. Pangalawa, walang pananaliksik sa pahinang ito ang tungkol sa produkto namin. Ang gawa ng Emory, ang dignity therapy trial at ang literatura tungkol sa tacit knowledge ay nagpapatunay na mahalaga ang karaniwang kaalaman ng pamilya at na hindi ito nailalabas ng mga blangkong pahina. Wala kaming alam na nailathalang pagsubok na sumubok sa mga Persona, kasama ang sa amin, at may binebenta ang sinumang nagsasabing mayroon.

Binubuo mo ito habang buhay ka, kaya naroon ka para kumontra sa resulta. Kung mali ang posisyon mo sa pera sa tala, sasabihin mo at aayusin mo ang tala, at ang naitamang bersyon ang tatagal. Walang makakarating sa kahit sino hangga't hindi natatapos ang Executor Lock™, isang pitong-araw na prosesong beripikado ng ebidensya, at saka lamang sa mga taong itinalaga mo. Walang kailangan dito na magsalita ka tungkol sa pagkamatay: ang build ay usapan tungkol sa buhay mo, mga opinyon mo at mga pamamaraan mo, at ang mekanismo ng paglalabas ang bahala sa iba.

Huwag magsimula sa simula ng buhay mo. Walang nakatapos nang ganoon. Magsimula sa aytem 13, ang pinakamabilis sagutin at ang unang kakailanganin ng pamilya mo, saka gawin ang aytem 20 para sa isang tao. Kung gusto mo ng mas mahirap na simula: ano ang alam mong gawin na wala pang nagpaliwanag sa iyo?

Ang tanong na iyan ang interview. Ang mekanika ng paglabas ng mga unang sagot ay nasa paano i-record ang kuwento ng buhay mo nang walang blangkong pahina, at ang parehong listahan mula sa kabilang panig ay ang mga tanong na gugustuhing itanong sa iyo ng anak mo sa edad na tatlumpu. Kung may mali rito, sabihin sa amin sa pamamagitan ng pahina ng contact.

Hindi hahanapin ng pamilya mo ang mga tagumpay mo. Tatayo sila sa isang silid pitong linggo pagkatapos ng libing, nagtatanungan kung paano mo ginagawa ang isang bagay, at walang nakakaalam sa silid.

Simulan ang pagbuo ng iyong legacy Free build, 25 alaala, walang kailangang card.