Ang voicemail mula sa isang namatay ay nakaliligtas sa bawat pagpalit ng telepono, at halos hindi na pinakikinggan.

May isang mensaheng nakaliligtas sa bawat pagpalit ng telepono dahil inililipat ito ng may-ari nang kamay, mula sa luma patungo sa bagong aparato, sa isang tahimik at pribadong pagkataranta. Ito ay voicemail mula sa isang taong pumanaw na, at ang kakaiba rito ay halos hindi na ito pinakikinggan.

Sa halos buong kasaysayan ng tao, ang naiiwan ng pagdadalamhati ay mga bagay na mahahawakan. Isang relo. Isang amerikana na may amoy pa nila sa una, at pagkatapos, napakalupit, nawala rin. Isang pirma sa likod ng litrato. Ang hindi nito naiwan ay tunog. Natahimik ang mga yumao sa mismong sandali ng kanilang pagpanaw, at nanatiling tahimik, at ang katahimikang iyon ay buo at panghabambuhay, at bawat kulturang nagluksa kailanman ay nagluksa sa loob ng katahimikang iyon. Hindi na ito totoo ngayon. Marami sa atin ang may dala na sa bulsa ng tatlumpu o apatnapung segundo ng isang partikular na tao na nagsasabi ng isang ordinaryong bagay (male-late ako, tawagan mo ako, huwag mong kalimutan ang gatas) sa mismong boses na ginagamit nila noon, at mas gugustuhin pa nating mawala ang lahat ng litrato natin kaysa mawala ito.

Halos laging pangkaraniwan ang mensahe. Iyon mismo ang bumabasag sa mga tao. Hindi mga huling salita, na bihirang magkaroon ng pagkakataong maitala, kundi mga walang-kuwentang salita: paalala tungkol sa hapunan, reklamo tungkol sa trapiko, ang kakaibang paraan ng pagbigkas nila sa pangalan mo bago ang anumang iba pa, na parang ang pangalan mo ay isang maliit na pambungad na matagal na nilang binuo at hindi na binago kailanman. Para marating ito, kailangan mong dumaan sa malamig na makinarya ng carrier, isang sintetikong boses na bumabasa sa iyo ng mga patakaran sa patag nitong tonong pampubliko ("Mayroon kang isang naka-save na mensahe." "Unang naka-save na mensahe."), at pagkatapos, sa ilalim ng makina, ang tao. Halos hindi mo ito matiis, at iyon din mismo ang buong punto. Awtomatiko ang lahat ng nakapalibot sa boses. Ang boses ay hindi.

Bakit boses

Tanungin mo ang mga tao kung ano ang babalikan nila sa nasusunog na bahay at karamihan ay sasagot ng mga litrato. Ngunit ang litrato ay bagay na tinitingnan, at ang pagtingin ay ginagawa mula sa malayo, mula sa labas, sa kasalukuyang panahon. Ang litrato ng taong tumatawa ay hindi tumatawa. Nananatili itong nakahinto para mapag-aralan mo, at ang pag-aaral ay isang uri ng paghihiwalay. Nasa isang panig ka ng larawan at nasa kabila ang mga yumao, at ang salamin sa pagitan ninyo ay ang katotohanan mismo ng kamatayan.

Ang boses ay hindi nananatiling nakahinto. Ang boses ay nangyayari sa panahon, gaya ng pagkakaroon ng isang tao sa panahon. May hininga ito, may pag-aatubili, at may maliliit na kapintasang kanila lamang at walang ibang may-ari: ang pagkabitin bago ang isang partikular na salita, ang pagtaas ng tono na nagsasabing may biro na paparating, ang pagkapatag na nagsasabing pagod sila at ayaw lang nilang sabihin. Hindi mo pinag-aaralan ang boses. Kinakausap ka nito. Sa haba ng pag-record, gaano man ito kaikli, hindi ka nagmamasid sa mga yumao mula sa labas. Kinakausap ka, sa ikalawang panauhan, sa pangalan mo.

Iyan ang hindi kayang gawin ng teksto. Iniingatan natin ang mga mensahe at email at sulat-kamay, at mahalaga ang mga ito, ngunit tahimik ang mga ito, at ang katahimikan mismo ang tunog ng kamatayan. Ang boses ay ang nag-iisang bagay na lumalaban sa kamatayan habang ito ay tumutugtog. Kaya ang takot na mawala ito ay lumalayo nang husto sa haba nito. Ang tatlumpung segundo ay halos wala. Ang tatlumpung segundo ay ang buong paglaban.

Matanda na ang udyok. Ang bulsa lang ang bago.

Madalas nating ituring na makabagong suliranin ang mga naitalang yumao, isang bagay na ginawa sa atin ng smartphone habang hindi tayo nakatingin. Mas matanda pa ito sa bumbilya. Noong 1878, nang ilang buwan pa lamang ang phonograph at halos hindi pa nito kayang maglaman ng isang buong pangungusap, umupo si Thomas Edison para sa North American Review at inilista kung para saan gagamitin ang kanyang makina. Kabilang sa mga gamit na naisip niya, katabi ng dikta at mga orasang nagsasalita at pagtuturo ng bigkas, ang tinawag niyang "Family Record": isang talaan, ayon sa kanyang mga salita, "of sayings, reminiscences, etc., by members of a family in their own voices, and of the last words of dying persons." Inulit niya ito nang tahasan sa ibang bahagi ng parehong sanaysay. Ang makina ay para sa "preserving the sayings, the voices, and the last words of the dying member of the family."

Basahin mo iyan nang nakatanim sa isip ang petsa. Bago pa man maitala nang maaasahan ng phonograph ang musika, bago pa man marinig ng karamihan sa mga nabubuhay noon ang anumang pag-record, naunawaan na ng lalaking gumawa nito ang gawaing iaatang dito. Hindi muna ang libangan. Ang mga yumao. Sa pinakaunang nailathalang listahan ng gamit ng naitalang tunog, naroon na ang pag-iingat sa mga naghihingalo upang marinig pa rin sila pagkatapos nilang mawala, nakapatong sa pagitan ng dictation machine at ng nagsasalitang orasan na para bang ito ang pinakanatural na bagay na naisin. Hindi natin inimbento ang pananabik na ito nang magsimula tayong mag-save ng mga voicemail. Minana natin ito nang buo, at ipinapasa natin ito nang walang pagbabago sa kung anumang aparatong pang-record ang hawak natin kapag may mahal tayong namatay.

Ginawa ito ng bawat henerasyon gamit ang kasangkapang mayroon sila. Nang ang kasangkapan ay answering machine, iningatan ng mga pamilya ang tape ng pambungad na mensahe, iyong nagsasabi ang yumao ng "hindi kami makasagot ng telepono ngayon," at hindi nila mapilit ang sarili na i-record ito ng bago, kaya sa loob ng ilang taon matapos ang libing ay maaari mo pang tawagan ang isang bahay at marinig ang may-ari nitong sumagot ng telepono. Nang ang kasangkapan ay naging mobile carrier, nagbago ang hugis ng problema, dahil binubura ng mga carrier ang mga voicemail ayon sa iskedyul at pinapalitan ang mga telepono tuwing ilang taon, at ang mensaheng pinakakailangang itago ng mga tao ang mismong pinakagustong burahin ng sistema.

Kaya lumitaw ang isang maliit na industriya para iligtas ang mga ito. Noong 2013, iniulat ng Boston Globe ang mga serbisyong may pangalang tulad ng Voicemails Forever at CBW Productions na ang buong negosyo ay iligtas ang mga boses ng yumao mula sa awtomatikong pagbubura, labinsiyam na dolyar at siyamnapu't siyam na sentimo para gawing file na maiingatan ang isang nawawalang voicemail. Ginamit mismo ng reporter ang isa sa mga ito, para iligtas ang mensahe mula sa yumao niyang kapatid na lalaki. Sa parehong artikulo, may nagdadalamhating lalaking nagngangalang Tom Clancy na nagsabi ng isang bagay na nanatili sa akin mula nang una ko itong mabasa. "Minsan naaamoy ko ang isang taong may suot na pabango niya at nababalik siya nang kaunti," sabi niya, "pero ang boses na iyon, hindi mo mapapalitan."

Tama siya, at mas malaki ang ginagawa ng pangungusap na iyon kaysa sa itsura nito. Ang amoy ay nagbabalik sa kanya nang kaunti, nang hindi sinasadya, kapag nagkataong ibinigay ito ng mundo, at hindi mo ito maiuutos. Ang boses ay maaari niyang tawagin nang sadya. Iyan ang pagkakaibang dulot ng pag-record: ginagawa nitong isang bagay na maaari mong piliing buksan, o piliing iwang sarado, ang isang hindi sinasadyang pagmumulto, gaya ng pag-iwan mong nakasara ang pinto ng silid na hindi mo pa handang pasukin.

Pagdadalamhati ba ito o pagtangging magdalamhati

Sa mahabang panahon, sasabihin sa kanya ng mga propesyonal na mali ang ginagawa niya. Karamihan sa kulturang pagluluksa noong ikadalawampung siglo ay itinayo sa paniniwalang ang malusog na pagdadalamhati ay nagtatapos sa paghihiwalay, na ang gawain ng naulila ay putulin ang ugnayan, "bumitaw," "magpatuloy," abutin ang tinatawag na closure at pagkatapos ay isara ito. Sa ganoong lohika, sintomas ang naka-save na boses. Isa itong kamay na ayaw bumukas, isang taong tumatangging gawin ang tanging gawaing dapat iatang sa kanya ng pagdadalamhati.

Noong 1996, binuwag ng isang pangkat ng mga mananaliksik ang paniniwalang iyon. Sina Dennis Klass, Phyllis Silverman, at Steven Nickman ang nag-edit ng isang aklat na pinamagatang Continuing Bonds, at ang argumento nito, na ngayon ay saligan na sa pag-iisip ng larangan, ay ang layunin ng pagdadalamhati ay hindi wakasan ang relasyon sa mga yumao kundi muling pag-usapan ito. Sa kabuuan, hindi nakababawi ang mga naulila sa pamamagitan ng pagbitaw. Nakababawi sila, kapag nakababawi sila, sa paghahanap ng bago at matibay na paraan para manatiling may kaugnayan sa isang taong wala na sa mundo: kinakausap sila, pinakikinggan ang kanilang payo, dinadala sila pasulong bilang isang presensya sa loob. Ang biyudang nagpapatugtog ng boses ng kanyang asawa at nakararamdam ng katatagan dito ay hindi nakabaon sa nakaraan. Ginagawa niya ang mismong tahimik na ginagawa ng pagdadalamhati kapag pinakamahusay ang takbo nito, ngunit ngayon ay may lakas na ang tunog.

Mahusay na naipahayag ng klinikal na social worker na sinipi sa parehong artikulo ng Globe, si Amy Scobie-Carroll, ang pang-araw-araw na bersyon nito. Ang pagpapatugtog ng boses, sabi niya, ay "brings you back to what was good in the relationship." Hindi pabalik sa kamatayan. Pabalik sa relasyon. Para sa karamihan, ang recording ay hindi sugat na paulit-ulit na binubuksan. Mas malapit ito sa litratong naririnig mo, at ginagawa nito ang ginagawa ng magagandang litrato, ang ibalik ka sa tao kung paano sila noong isang karaniwang araw, nang buong-buo ang kanilang pagkatao at wala silang kamalay-malay na may nag-iipon pala ng ebidensya.

Gusto kong maging tapat tungkol sa kabilang pagbasa, dahil umiiral ito at hindi ito kahangalan. Bago pa nagkapangalan ang continuing bonds, isang psychoanalyst na nagngangalang Vamik Volkan ang gumugol ng ilang taon sa pag-aaral ng mga taong hindi gumagalaw ang pagdadalamhati. Inilarawan niya ang tinawag niyang linking objects: mga ari-ariang nilalagyan ng halos mahiwagang kahulugan ng nagluluksa, isang tulay na pinananatiling kalahating tapos sa pagitan ng mga buhay at mga patay para hindi na kailanman matapos ang paghihiwalay. Nakakatuksong gamitin dito ang kanyang katagang iyon, at pipigilan ko ang sarili ko, dahil may tiyak at klinikal na inilalarawan si Volkan. Ang kanyang mga linking object ay nabibilang sa komplikadong pagluluksa, ang pagdadalamhating bumara, ang uri na nagpapanatili sa isang tao sa antesalas ng pagkawala sa loob ng maraming taon at hindi siya pinapapasok sa pinto. Isa itong totoo at masakit na kondisyon. Hindi ito kapareho ng pag-iingat ng voicemail, at ang pagsasama sa dalawa ay paninirang-puri sa maraming taong simpleng, at malusog, na nag-iingat lamang ng isang boses.

Dapat maingat na hawakan ang pagkakaibang ito, dahil madali itong malabuan at malaki ang nakasalalay dito. Ang pagkakaiba ng continuing bond at linking object ay wala sa bagay. Nasa taong may hawak nito. Ang parehong tatlumpung segundo ng audio ay maaaring maging pinagmumulan ng katatagan para sa isang nagdadalamhati at bitag para sa iba, at hindi masasabi ng recording mismo kung alin, dahil ang kahulugan ay hindi kailanman nasa loob ng recording. Karamihan sa mga naka-save na boses ay ang karaniwang uri: iniingatan, bihirang patugtugin, isang tahimik na kaalamang naroon ang mga ito kung kailanganin. Hindi tapat na magkunwaring hindi maaaring mangyari ang mas madilim na bersyon, na wala pang taong nagpatugtog ng isang boses nang isanlibong beses sa madilim na silid sa paraang hinila siya pababa sa halip na pataas. Parehong totoo ang dalawa. Neutral ang kasangkapan. Hindi ang pagdadalamhati, at walang teknolohiyang magpapasya kung anong pagdadalamhati ang mararanasan mo.

Ang pag-iingat ay hindi katulad ng pagpapatuloy

Lahat ng inilarawan sa ngayon ay tungkol sa pag-iingat. Ang bago, at ang pinagkakaabalahan ko sa trabaho ko, ay hindi pag-iingat.

Hanggang kamakailan lamang, ang naitalang boses ay kayang sabihin lamang ang nasabi na nito. Iyon ang kalikasan nito at, sa paniniwala ko ngayon, ang awa nito. Hangganan ang voicemail. Tatlumpung segundo ang haba nito at magiging tatlumpung segundo ito magpakailanman. Maaari mo itong patugtugin nang sampung libong beses at hindi ito kailanman magsasabi ng bagong salita, hindi kailanman sasagot sa tanong na talagang gusto mong itanong, hindi kailanman sasabihin ang bagay na kailangan mong marinig at hindi mo nakuhang marinig sa tamang panahon. Ganap ang pagtanggi nito, at bahagi ng katotohanan ng bagay na ito ang pagtanggi. Hindi nagkukunwari ang voicemail na narito pa ang tao. Isa lamang itong piraso, at alam nitong piraso lamang ito, at kapag pinatugtog mo ito, alam mo rin.

Ang kayang gawin ngayon ng teknolohiya, at lalong ginagawa, ay alisin ang hangganan. Mula sa sapat na naitalang pananalita, maaaring i-modelo ang isang boses nang sapat na malapit para mapasabi ito ng mga pangungusap na hindi kailanman sinabi ng tao. Maaaring ipagpatuloy ang piraso. Ang tatlumpung segundo ay maaaring, sa katunayan, pahabain nang walang katapusan, sa mga salitang hindi kailanman binigkas ng taong buhay, sa boses na makikilalang kanila. At dito kailangan kong magdahan-dahan, dahil nagtatrabaho ako sa larangang ito, at ang madaling gawin, ang ikabebenta, ay ilarawan iyon bilang walang pasubaling regalo. Hindi ko iniisip na regalo lamang ito.

Isipin kung ano talaga ang nagbabago kapag natanggal ang hangganan. Ang iningatang voicemail ay may-akda ang yumao. Bawat salita rito ay salitang pinili nila, sa pagkakasunod-sunod na pinili nila, sa dahilang kanila nang araw na iyon, at walang bahagi nito ang mababago kailanman. Isa itong relikya sa luma at eksaktong kahulugan ng salita: totoong labi ng isang tunay na tao, hindi na mauulit at sarado na. Ang ipinagpatuloy na boses ay isinulat ng mga buhay, at ng makina, na magkasamang gumagawa. Bago ang mga salita. Hindi ito inaprubahan ng tao, hindi narinig, hindi makakangiwi rito o makapagsasabing "hindi ko kailanman sasabihin iyan nang ganyan." Maaari itong maging tunay na ginhawa, at maaari rin itong maging, nang walang sinumang may balak na manakit, isang uri ng ventriloquism na ginagawa sa isang taong wala nang kakayahang tumutol.

Ang bahaging paulit-ulit kong binabalikan ay may ginagawa ang hangganan. Bahagi ng nagpapabanal sa voicemail ay ito na ang huli sa uri nito. Wala nang iba pang mensahe, kaya banal ang isang ito, gaya ng anumang bagay na nagiging banal kapag alam nang wala nang iba pa. Ang boses na laging may maidaragdag ay boses na hindi kailanman magiging huli. Alisin ang hangganan at maaaring tahimik mong maalis kasama nito ang pagdadalamhati, at ang pagdadalamhati, gaano man kabigat, ang bahaging tapat. Ang pagdadalamhati ang bahaging talagang tungkol sa tao. Ang hangaring magpatuloy silang magsalita ay, kung tapat tayo, bahagyang tungkol sa atin.

Sa ilalim ng lahat ng ito ay isang tanong na hindi masasagot ng anumang software, dahil hindi ito teknikal na tanong. Ito ay kung gugustuhin ba ito ng mga yumao. May mga malinaw na gugustuhin. May mga taong, kung bibigyan ng pagpipilian habang malusog pa, ay masayang uupo at magre-record para sa mga apong hindi nila makikilala, makakahanap ng kapayapaan sa pagkaalam na patuloy na magiging kapaki-pakinabang ang boses nila sa tahanan, at oo ang isasagot nang maluwag at tiyak at taos-puso. At may mga masisindak sa buong ideya, at ang hirap ay kapag wala na sila, hindi na nila masasabi sa iyo kung alin sila sa dalawa. Ang tukso, palagi, ay magpasya para sa kanila, at magpasya sa direksyon ng sarili nating pangangailangan. Iyan ang linyang mas iniisip ko kaysa sa iba pa. Hindi kung ano ang kaya ng teknolohiya. Kung ano ang talagang pinayagan ng tao, noong maaari pa siyang tanungin.

Gumagawa ako sa larangang ito. Ang kumpanya ay tinatawag na Afterlife.ai®, at ang nag-iisang paniniwalang hindi ko nagawang ipagkaila sa sarili ko, matapos ang mga taon ng pagsusuri mula sa lahat ng anggulo, ay ang isang boses ay dapat lamang ipagpatuloy nang may malayang pahintulot ng taong nagmamay-ari nito, nakuha habang buhay pa siya para ibigay ito, sinadya at sa sarili niyang pagkaunawa, at huwag kailanman ipagpalagay para sa kanya kapag wala na siya. Iyon ang halos lahat ng masasabi ko tungkol sa sarili kong gawain, at alam kong mas mukha itong maikling listahan ng hindi namin gagawin kaysa pangako ng gagawin namin.

Kaya patuloy akong bumabalik sa voicemail, at sa katotohanang karamihan ng tao, sa karamihan ng pagkakataon, ay ginagawa ang matalinong bagay rito nang walang nagpapayo sa kanila. Iniingatan nila ito. Hindi nila ito madalas pinatutugtog. Sumasama ito sa bawat pagpalit ng telepono, inililipat nang kamay, isang maliit at sinadyang gawa ng pag-iingat na ginagawa ng taong hindi sinusubukang ibalik ang sinuman at alam na alam na hindi niya kaya. Hindi nila hinihiling sa boses na magsabi ng anumang bago. Tumatanggi lang silang hayaang mahulog sa gilid ng mundo ang huling sinabi nito.

May partikular na katahimikan sa silid pagkatapos ng voicemail, sa sandali bago bumalik ang boses ng makina para sabihin kung aling key ang pipindutin. Sa sandaling iyon, wala ang tao, at kaaalis lang nila, sabay na dalawa, at nakaupo ka na hawak ang telepono. Wala kang pinipindot. Hinahayaan mong manatili ang katahimikan hangga't kaya nito. Pagkatapos ay sine-save mo muli ang mensahe, para sa iba pang ilang taon, at wala kang sinasabi nang malakas, dahil ang tanging masasabi ay masyadong mahina para maitala ng anumang makina: hindi pa.